سینمای ما – اگر به دنبال واقع‌گرایی، مکان‌های واقعی و دیالوگ‌های مختصر و موجز هستید، ‏‏«مجموعه دروغ‌ها»ی ریدلی اسکات داستانی جیمزباندگونه‌ای است که لابه‌لای آن می‌توان بسیاری ‏از حوادث، وقایع و اتفاقات واقعی دنیای امروز را نیز مشاهده کرد. فیلم سعی دارد تا به شکلی ‏ماهرانه درباره جاسوسیِ مدرن و نوین، تروریسم، سازمان سیا و مسائل روزِ خاورمیانه صاحب‌نظر و ‏متقاعدکننده به نظر برسد. اما قهرمان فیلم یک سرگردانِ منزوی و تک وتنهاست که باید عملیاتی ‏دشوار را در سه منطقه مختلف به سرانجام برساند، به تنهایی و با ابتکار خودش یک سازمان دروغین ‏و جعلی به وجود آورد و از همه انفجارها، تیراندازی‌ها و شکنجه‌های وحشیانه جان سالم به در بَرَد. و ‏در نهایت در دام عشق یک زن زیبای محلی بیفتد. والبته او برای ارتباط با بومی‌ها و افراد محلی ‏
می‌تواند خیلی خوب به زبان عربی صحبت کند.‏
این مرد راجر فِریس (با بازی عالی لئوناردو دی‌کاپریو) نام دارد که مامور عملیاتیِ سازمان سیا در ‏خاورمیانه است که تلاش می‌کند بمب‌گذاری‌های انجام شده توسط یک سازمان تروریستی مرگبار ‏به اسم اَلسَلیم –شاخه عملیاتی القاعده در اردن‌– را متوقف کند. راجر که پیش از این در عراق ‏زخمی شده و به زبان عربی هم تسلط دارد، با لباس مبدل وارد این تشکیلات مخفی می‌شود. او به ‏یکباره به این فکر می‌افتد تا یک سازمان تروریستی رقیب با یک رهبری جعلی و دروغین برای از ‏میدان به در کردن اَلسَلیم و رهبر مرموز آن‌ها (جانشین بن‌لادِن) به وجود آورد. ‏
‏ اولین چیزی که بعد از تماشای فیلم به ذهن‌ام خطور کرد شباهت طریقه داستانگویی فیلم با ‏داستان‌های جان کَری ست (حتی با وجود حضور یک زن محلی). حتی برخی از کاراکترها به نظر ‏می‌رسد که از دل داستان‌های کَری آمده‌اند، بویژه اِِد هافمن (راسل کرو) مربی فِریس در سازمان ‏سیا و هانی سلام (مارک اِستِرانگ) رئیس سرزنده و بانزاکت سازمان امنیت اردن. اما روش و سبک ‏کَری هیچگاه روش مضحک تریلرهای اکشن نبود. ما در این فیلم مامور مخفی‌ای داریم که به لحاظ ‏نوع رفتار تفاوت‌هایی با جیسون بورن دارد. راجر بر خلاف کاراکترهایی همچون جیمز باند و ‏جیسون بورن شخصیتی با نفطه ضعف‌های انسانی دارد. در واقع او فردی آرمان‌گراست که کاری ‏دشوار و طاقت‌فرسا در رابطه با تروریست‌ها، متحدین نیروهای آمریکایی در منطقه و همچنین ‏مقامات و مسئولین آمریکایی دارد.‏
فیلم خیلی متکی به دو عامل شگفت‌انگیز است. یکی، توانایی و قابلیت‌های فِریس در ارتباط ‏بی‌دردسر و آسان با رئیس‌اش (او خیلی راحت و در هر زمانی از شبانه‌روز از طریق تلفن همراه، ‏لپ‌تاپ و بعضی وقت‌ها از طریق ملاقات حضوری با هافمن در واشنگتن تماس برقرار کرده تا ‏دستورها و یا راهنمایی‌های مختلف او را دریافت کند.) به نظر می‌رسد که گاهی این گفت و شنود از ‏راه دور خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد، او حتی در بعضی از مواقع در لحظات پرخطر و بحرانی نیز ‏به این مکالمات با رئیس‌اش ادامه می‌دهد (رئیس‌اش هم اغلب اوقات نگران و دلواپس بچه‌هایش ‏است تا زندگی و جان راجر). شگفنی دیگر تحت نظر بودنِ دقیق و لحظه به لحظه فِریس از زمین و ‏آسمان است، حتی در زمان پیاده‌روی و قدم‌زدن او در خیابان. این تحت نظر بودن‌ها به شکل ‏POV‏ ‏ست، اگر زمینی ست که به شکل دوربین و توسط یکی از ماموران مخفی بوده و تصویر مدام بر اثر ‏عکس گرفتن شخص مزبور فیکس و ثابت می‌شود و شکل دوم کنترل و نظارت از آن سوی ابرها و از ‏طریق هواپیماها و ماهواره‌های جاسوسی ست. در این حالت، تصاویر در حرکتی سریع از هِلی‌شات ‏به لانگ‌شات تبدیل شده و از بالای سر و در جایی نامعلوم در آسمان بر روی فِریس زوم کرده و به ‏شکل فول‌شات و یا کلوزآپ در می‌آیند. ریدلی اسکات در مخالفت با سیاست‌های کاخ سفید و ‏همینطور استفاده از این تکنیک به شکلی به مراتب بهتر و تاثیرگذارتر در «سقوط شاهین سیاه» ‏‏(2000) عمل کرده بود. به هرحال مادون قرمز تکنولوژِی و فن‌آوری جذاب و بی‌نظیری ست که به ‏فرماندهان نظامی این امکان را می‌دهد تا از راه دور و از طریق مانیتور کامپیوتر حرکت زمینی ‏نیروهای پیاده‌نظام و زرهی را تحت کنترل و نظارت داشته باشند. شاید تصاویر و ساخت دقیق و ‏بی‌عیب و نقص و کاملا حرفه‌ای «مجموعه دروغ‌ها» شما را مبهوت و حیران کند اما این فیلم تنها ‏یک فیلمِ دیگر درباره جایگاه و موقعیت بن‌لادِن یا تصویری به ظاهر دقیق و موشکافانه از ‏تروریست‌هاست.‏
فِریس در عَمان –پایتخت اردن– درگیر رابطه‌ای عاطفی با یک پرستار زیبا به اسم عایشه (گلشیفته ‏فراهانی)– که پس از جراحت بسیار شدید ناشی از یک انفجار از او پرستاری و مراقبت کرده– ‏می‌شود. فیلم در نشان‌دادن موقعیت یک زن در محیط سنتی و مردسالار –و در حالی‌که چشم‌هایی ‏مدام آن‌ها را دورادور می‌پایند– موفق عمل کرده است. اما معلوم نیست چرا ٱن‌ها با وجود آن همه ‏خطر و در حالی‌که می‌دانند تحت نظر هستند باز هم به رابطه خود به آن شکل آشکار با آن ‏گفت‌و‌گوها و مکالمات نه‌چندان معنی‌دار و هدفمند ادامه می‌دهند. اسکات در این فیلم احترامی را ‏که در «قلمرو بهشت» (که فیلمنامه آن هم توسط ویلیام موناهان نوشته شده بود) نسبت به ‏مسلمانان نشان داده بود، بار دیگر تکرار می‌کند با این تفاوت که کمی واقع‌گراتر است.‏
بازی‌های فیلم همه قابل قبول هستند. دی‌کاپریو در نقش راجر فِریس در میان آن همه پوچی، ‏دروغ و تظاهر باورکردنی و قابل قبول است. فیلمنامه خیلی ماهرانه توسط ویلیام موناهان (برنده ‏اسکار برای فیلمنامه «مرحوم») و بر اساس رُمانی به همین نام نوشته دیوید ایگناتیوس (مقاله‌نویس ‏روزنامه واشنگتن پست) نوشته شده است. راسل کرو در نقش اِد هافمن یکی از جاسوسان ارشد و ‏باسابقه سیا ظاهر شده است. کرو برای بازی در این نقش، 50 پوند (نزدیک به 25 کیلو) به وزنش ‏اضافه کرد تا در نقش این مرد اهل خانواده ظاهر شود. او در نقش مامور باتجربه سیا به طرز ‏بی‌رحمانه‌ای منطقی و در عین حال حرفه‌ای ست. در واقع باید گفت که بازی کرو در این فیلم، ‏خلاقیتی جسورانه بوده است. تکیه‌کلام او در هنگام مخاطب قرار دادن راجر، "سلام، پسر ‏کوچولو"ست و در عین خودمانی بودن و بی‌تَکَلُفی‌اش، خیلی راحت و با بی‌وجدانی کامل، راجر را ‏مورد سوءِ‌استفاده قرار می‌دهد. در جایی از فیلم، اِد به همسرش می‌گوید: "الان سرم شلوغه عزیزم، ‏هروقت بشریت رو نجات دادم پیشِت بر می‌گردم" و در جایی دیگر از فیلم که خطاب به راجر ‏می‌گوید: " تنها کاری که تو باید انجام بِدی، اینه که به من اعتماد کنی، پسر کوچولو" ، شما دل‌تان ‏می‌خواهد می‌توانستید فریاد بزنید و به راجر بگویید که همین حالا برای نجاتش، از دست او فرار ‏کند! اما من بیشتر از همه بازی مارک اِستِرانگ در نقش رئیس باهوش و زیرک اردنی را تحسین ‏می‌کنم. او سیگارهای برگ کوچک، کلوب‌های شبانه و زن‌های زیبا را دوست دارد، اما کاملا در ‏حیطه کنترل و محدوده تسلط حرفه و شغلش.‏
نکته آخر: «مجموعه دروغ‌ها» می‌تواند برای شما به اندازه کافی قابل‌قبول و پذیرفتنی باشد یا فقط ‏به اندازه‌ای قابل قبول و پذیرفتنی. هیچکس نمی‌تواند و قادر نیست به عنوان یک انسان از ‏هفت‌خوان مشکلات و موانع تصویر شده بگذرد و یا آن همه شکنجه‌های جسمانی و یا آن همه ‏اتفاقات ناخوشایندی که برای فِریس می‌افتد راتحمل کند. من حتی نمی‌توانم به گوشه‌ای از آن همه ‏خشونت دیوانه‌وار کاراکترها نسبت به یکدیگر که انگار سگ‌های هار به سر و کله هم می‌پرند، اشاره ‏گذرایی داشته باشم. این روزها تعداد فیلم‌های تریلر و اکشن زیاد شده است. این فیلم‌ها به محل ‏تجمع و کانون فهرمانان مازوخیست (آزارطلب) که توسط افراد سادیست (آزارگر) محاصره شده‌اند، ‏تبدیل شده. و من واقعا از این همه خشونت، ترس، وحشت و نفرت خسته بیزار شده‌ام.‏

                به روز شده در :
شنبه 25 آبان 1387 – 2:18

Itna

جذاب ترین ها

• کشف یک داستان تازه از هرکول پوارو
• یک پوستر فوق‌العاده از فیلم تازه کوئنتین تارانتینو
• هزینه یک ازدواج در تهران حداقل 30 میلیون تومان!
• عکس میوه های تازه و خوشمزه و زیبا
• دانلود کلیپ دوربین مخفی یک شرکت
• یک رژیم غذایی خوب باید حاوی چه موادی باشد؟

پسورد فایل:

لینک دانلود -